શનિવારે તારે રજા છે

શનિવારે તારે રજા છે



સોમવારની ધાંધલભરી સવાર
એમાં ય બાળકોને સવારની નિશાળ.
દર સોમવારથી શનિવારની પ્રતીક્ષા આપોઆપ જ થઇ જતી
પણ બાળકોને શું!
એમને તો નવા જોશ અને તાજગી સાથે શાળાએ જવાનું ને!
આ તો મારી માન્યતા હતી પણ મારો દીકરો સોમવારની સાવારે વહાલથી તૈયાર કરતી હોઉં ત્યારે અચૂક પૂછે,
 “મમ્મી, આ શનિવારે તારે રજા છે?”

એને બીજાચોથા શનિવારની સમજણ ન પડે
પણ કોઇક શનિવારે મમ્મીને રજા હોય અને ક્યારેક નહીં એટલું જાણે
બીજાચોથા શનિવારની રજાવાળું પ્રત્યેક અઠવાડિયું એના માટે આગવું અઠવડિયું બની રહેતું.

 અને આજે!!
 આજે એ નોકરી કરે છે અને તે મુંબઇમાં
એને પણ મારી જેમ જ બીજા અને ચોથા શનિવારે રજા હોય
એટલે શુક્રવારે છૂટીને સીધો ટ્રેન પકડે.
પાછા જવા રવિવારની અડધી રાતે ઊપડતી ટ્રેન જ પસંદ કરે
વધુમાં વધુ સમય અમારી સાથે રહી શકે ને એટલા માટે.

 દર રવિવારે રાત્રે એને આવજો કહેતાં આંખો ભીની થઇ જાય
અને એનો જ પ્રશ્ન મારા હોઠે આવીને અટકી જાય
“બેટા, આ શનિવારે...........”
કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ
૫/૯/૨૦૧૦

રાખડી ટપાલમાં આવી



ઓ બેન તારી રાખડી ટપાલમાં આવી

બાળપણની વાત સઘળી સાથમાં લાવી

હાથ ઝાલી જેહનો જાતો હતો નિશાળમાં

જે મધુરા સ્પર્શથી પસવારતી તું વહાલમાં

એ નવાલા નેહના સંગાથમાં લાવી            ઓ બેન તારી૦



થોઇ થપ્પા ને બધાં રિસામણાં મનામણાં

હું અધિકારી બની ના રાખતો કોઇ મણા

તોય તું તો સ્મિત દેતી ગાલમાં લાવી        ઓ બેન તારી૦



રોજ નાની આંખમાં તું સ્વપ્ન કેવાં વાવતી

રોજ મારા ઘરને બેના કેટલું શણગારતી

તેની બની શોભા દીધો વિસ્તાર ફેલાવી     ઓ બેન તારી૦


                                         કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ

મમ્મીના કાનમાં

મમ્મીના કાનમાં

મારી મમ્મીના કાનમાં હું કહીશ કહીશ કહીશ

મને ઝાડ ઉપર ચડવા તું દઇશ દઇશ દઇશ

ઇંડા રૂપાળાં ને જોવાં છે માળા

અહીં તહીં ઝૂલીને ગણવાં છે ડાળાં

આભલાને અડવા હું ટોચ ઉપર જઇશ જઇશ જઇશ

મારી મમ્મીના કાનમાં હું કહીશ કહીશ કહીશ

ડુંગર ચડું ને હું કોતર કૂદાવું

કેડી વિના મારે દૂર દૂર જાવું

સંગ ઝરણાંની ગીત હું ય ગઇશ ગઇશ ગઇશ

મારી મમ્મીના કાનમાં હું કહીશ કહીશ કહીશ

વર્ષાના વારિથી મારે ભિંજાવું

ઝરમરતાં ઝરમરિયાં ઝીલી હરખાવું

એક મોરલાનો ટૌકો હું થઇશ થઇશ થઇશ

મારી મમ્મીના કાનમાં હું કહીશ કહીશ કહીશ

રોજ રોજ ઝાકળને જઇને અડવાનો

ફૂલ તણી ફોરમ હું લઇને ફરવાનો

પેલા વાયુની જેમ હું ય વહીશ વહીશ વહીશ

મારી મમ્મીના કાનમાં હું કહીશ કહીશ કહીશ

                                                                કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ

મિત્રો

મિત્રો

મેં પ્રત્યેક માર્ગે બનાવ્યા છે મિત્રો
કદી ક્યાંક કોઇ ઠરાવ્યા છે મિત્રો

હશે કોઇ એવાં ય સ્વપ્નો સૂતાં જ્યાં
નરી કલ્પનામાં ય આવ્યાં છે મિત્રો

મને મ્હાત કરવાને પાછળ પડેલાં
બધાં પ્રેમથી મેં હરાવ્યાં છે મિત્રો

હતો ક્યાંક એવોય ભૂલો પડેલો
મને સાથ દેવાને આવ્યાં છે મિત્રો

તમારી પ્રતીક્ષામાં જાગી રહ્યો છું
ને વાતો તમારી જ લાવ્યાં છે મિત્રો

વહી જાય છોને વખત આપમેળે
અમે તો નિરાંતે નિભાવ્યાં છે મિત્રો

મને છે સતત સીધું ગણવાની આદત
ને તેથી કદી ના ગુમાવ્યા છે મિત્રો

                                   કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ

હોળી આવી

હોળી આવી



હોળી આવી, હોળી આવી

કહો છોકરાં શું શું લાવી

ખજૂર, ચણા ને મમરા સંગે

ધાણી ધોળી ધોળી લાવી

નાનીમોટી પીચકારી ને

રંગ ભરેલી ઝોળી લાવી

આવ ચેતના, આવ રે ચિંટુ

તમને બોલાવે છે પિંટુ

હાથમંહી ગુલાલ લઇને

દીપા દડબડ દોડી આવી

રોનક ને રીતુ ત્યાં આવ્યા

કેસૂડાના ફૂલ છે લાવ્યાં

સોના ને રૂપાની જોને

કાબરચિતરી જોડી આવી

રંગ્યા ચહેરા, રંગ્યા મહોરાં

કોણ હશે આ કોનાં છોરાં

બાપુજી કંઇ ચડ્યા વિચારે

ને મા અમને ખોળી લાવી


કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ
'પર્વતની ટોચે'માંથી

ફૂલોના રંગો

ફૂલોના રંગો




મમ્મી, ફૂલોના રંગો તું મારા તે હાથમાં લાવી દે

મમ્મી, ફૂલોના રંગોથી ઘર આખું ચિતરાવી દે

પતંગિયા અહીં ફરફર કરશે, ભમરા ગણગણ ગાશે

રોજ સવારે દેખ પછીથી ઝાકળ ઝગમગ થાશે

પંખીડાં વળી ઊડઊડ કરતાં ફુવારામાં નહાશે

વન ઉપવનની સોડમ લાવી ઘર આખું મહેકાવી દે

મમ્મી, ફૂલોના રંગો તું મારા તે હાથમાં લાવી દે



સૂરજને કહેજે કે રાતે આવે મારી વહારે

ને ચંદલિયાને કહેજે કે આભમાં આવે સવારે

ઝળહળતા તારલિયા કેરી ફોજ લઇને પધારે

મમ્મી, આકાશી અજવાળાં આંખોમાં ચમકાવી દે

મમ્મી, ફૂલોના રંગો તું મારા તે હાથમાં લાવી દે



વરસાદ પડેને મુજને કહેતી ઘરમાં બેસી જા તું

રોજ સવારે તું જ તો કહે છે જા બેટા ના’વા તું

છબછબિયાં ઘરમાં કરશું ને વાદળ જળમાં ના’શું

છતમાં નાની અમથી મમ્મી, બારી એક મૂકાવી દે

મમ્મી, ફૂલોના રંગો તું મારા તે હાથમાં લાવી દે



કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ

પર્વતની ટોચે

પર્વતની ટોચે



પર્વતની ટોચે જઈએ, ઝરણાંનો લ્હાવો લઇએ,

કલરવતા ગીત ગાતા વાયુની સંગે વહીએ,

આકાશને ચૂમીને વાત વાદળને કહીએ,

ઝીલવાને જળની ધારા ધરતીના બાળ થઇએ.

ઊગી અને ઊભો છે આકાશમાં જે સૂરજ

એ સૂર્ય કેરા સોના રૂપાના તેજે નહીએ.

ખીલી રહ્યાં કુસુમ છે, ઝૂમી રહ્યાં છે ઝાકળ,

મઘમઘ થતી ઉષાના કંઇ ગીત આજ ગઇએ.

ને રાત મહેકવાની છે થઇને રાતરાણી,

અંધકારમાં ય કેવી થાતી હશે ઉજાણી!

તમરા ને આગિયાના ત્યાં રાજ જાગશે ને

તારા ચૂંટીચંટીને ખિસ્સાં ભરી જ લઇએ.

પર્વતની ટોચે જઈએ, ઝરણાંનો લ્હવો લઇએ,

કલરવતા ગીત ગાતા વાયુની સંગે વહીએ.



કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ