હાલરડું

હાલરડું




નિદરરાણી આવ વીરાને કાજ તું શમણાં લાવ

શમણાં માંહે વાદળ લાવી આછેરું ભિજાવ

મેઘધનુના રંગથી વીરનું પારણિયું રંગાવ

નિદર રાણી આવ વીરાને કાજ તું શમણાં લાવ



ચાંદલિયાની શીતળ ચાંદની વીરને આણી દેજે

તારલિયાના તેજ વીરાની આંખમાં આંજી દેજે

ધરણી જોવા કાજ આકાશે અટારી મૂકાવ

નિદર રાણી આવ વીરાને કાજ તું શમણાં લાવ



સૂરજ દેવના ઘોડલે મારો વીર સવારી થાય

વાયરા કેરો વેગ લઇને ઘોડલા દોડ્યે જાય

દરિયા ઉપર ડોલવા દેજે વાદળ કેરી નાવ

નિદર રાણી આવ વીરાને કાજ તું શમણાં લાવ



મહેક મજાની હોય ફૂલોની પરીઓ કેરા દેશ

રાજવી જેવો વીર સોહે તું આપજે એવો વેશ

ઝૂલતી ઝાલર સાથ રૂપાની ઘંટડીઓ રણકાવ

નિદર રાણી આવ વીરાને કાજ તું શમણાં લાવ





કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ

૩૦/૩/૨૦૧૦

ઓળખ નવે.૨૦૧૦

તપેલીનું ઢોલ

શ્રવણને......

તપેલીનું ઢોલ



તપેલીનું ઢોલ બનાવી હું તો ઢમઢમ ઢોલ બજાવું

થાળી વેલણ લઇને દેખો ઘર આંગણને રોજ ગજાવું

નવાં રમકડાં રોજ મળે ના પણ હું એવું શોધી લાવું

ને મારી સાથે રમવા પપ્પામમ્મીને સમજાવું



કોઇ મળે ના રમવા ત્યારે કુકુ બિલ્લીને બોલાવું

ચકલી, કાબર, કોયલ સાથે હું ય મજાના ગીતો ગાઉં

ઘરના ખૂણે બાગ બનાવી રોજ બાગમાં ફરવા જાઉં

સોફા, ખૂરશી, ગાદીતકિયા ને હું રોજે રોજ ભણાવું



ઘરમાં પૂરી બહાર જાયને મમ્મીપપ્પા ત્યારે હું તો

ઘર આખાનો રાજા થઇને સહુની ઉપર હુકમ ચલાવું

માને ના જો કોઇ મારું અંગૂઠા ખોટા પકડાવું

અને પછીથી સહુની સાથે હું યે થોડો ઝૂકી જાઉં

કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ

૨૦/૧૧/૨૦૧૦

વહાલા વેદાંતને...

વહાલા વેદાંતને...




આજ દિવસ મારો છે મુજને કોઇ ન રોકે ટોકે

વહાલ સહુ વરસાવે મુજ પર આજે થોકે થોકે



મમ્મી ઘરને શણગારે છે, દાદી કરે મીઠાઇ

દાદા મુજને લઇને ચાલ્યા દર્શન કરવા ભાઇ

કેક મજાની લાવી પપ્પા બોલ્યા ખાજે હોંકે



લો આવ્યા નાનાનાની ને સાથે મામામામી

માસામાસીને લેવાને દોડી બહેની સામી

દોસ્તારોની ટોળી ઘરમાં આવી હોંશેહોંશે



કાકાકાકીએ આવીને ટોપી પહેરી માથે

કેક કાપતાં વેંત જ સૌએ ફુગ્ગા ફોડ્યાસાથે

ફોઇફુઆએ ઊંચકી મુજને બેસાડ્યો ભૈ ગોખે



જન્મદિવસના દિવસે બીજો કોઇ દિવસ ના આવે

સૌના માટે હું જ એકલો સૌ મુજને બોલાવે

હરખ તણો નહીં પાર ને હું તો હસતો બન્ને હોઠે



કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ

૧૬/૧૧/૨૦૧૦

દિવાળી આવી છે

દિવાળી આવી છે



ઝગમગ દીવા પ્રગટાવી દો દિવાળી આવી છે,

મમ્મી મીઠાઇ મંગાવી દો દિવાળી આવી છે.

નાના નાના ફટાકડા તો નાની બહેની ફોડે,

બોમ્બ અને રૉકેટ હું જોને ફોડીશ કાકા જોડે.

મને ફટાકડા લાવી દો દિવાળી આવી છે.

મમ્મી પૂરશે રંગોળી ને ફોઇબા ગૂંથશે તોરણ,

ઝગમગ ઝગમગ દીવડા વચ્ચે ઝળહળશે ઘર આંગણ.

આજ હવે ઘર અજવાળી દો દિવાળી આવી છે.

હોય ભલે ના ચાંદલિયો આકાશે નીરખવાને

ઝગમગતા આ જગની વાતો પૂછશે કાલ બધાંને.

રંગ રાતનો બદલાવી દો દિવાળી આવી છે.

ટમટમતા તારલિયા જોશે એકબીજાની સામે

આભ આપણું જઇ બેઠું શું ખોળે ધરતીમાને!

વાત એમને સમજાવી દો દિવાળી આવી છે.

'પર્વતની ટોચે'માંથી

કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ

શરદપૂર્ણિમા

શરદપૂર્ણિમા

નિશા નિર્ઝરી નિર્મલ નભ થકી ઉજ્જ્વલ આ

અરે, રાત્રી લુપ્ત, ઝળહળ અભિભૂત ધરણી

પ્રસારી પૂંજી આભે ગગનવિહારી ઝળળતો

અને તેજે સૌમ્યા ધવલ વિભાવરી મહકતી

વહાવે આભેથી શતશત શશી શીત લહરી

શું આ શર્વરી શોભિત અક્ષત શ્વેત શશિયરે

ઊગી ઊભો કેવો મસરિક ભણી ઇન્દુ હસતો

સર ઉત્ફુલ્લિત, ઉત્પલ રજનીકર નિરખી

ઝરે આકાશેથી ચંદનધન અવનિ પર જે

ઝિલાયાં વેરાયાં રજનિકિરણ અંજલી થકી

અનુરક્તા પ્રુથ્વી અનુપમ ગ્રહી તેજ મલકે

રહી સંતૃપ્ત અમૃતમય થઇ આજ વિલસી

દિસે સ્નાતા સ્નિગ્ધા શુભ્ર શીતલ સ્ફટિક જલ શી

પ્રવાસી પૌર્ણિમા શરદ અવતરી સ્વર્લોકથી

કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ

‘ઝરણું ઝાંઝરિયું’માંથી

શનિવારે તારે રજા છે

શનિવારે તારે રજા છે



સોમવારની ધાંધલભરી સવાર
એમાં ય બાળકોને સવારની નિશાળ.
દર સોમવારથી શનિવારની પ્રતીક્ષા આપોઆપ જ થઇ જતી
પણ બાળકોને શું!
એમને તો નવા જોશ અને તાજગી સાથે શાળાએ જવાનું ને!
આ તો મારી માન્યતા હતી પણ મારો દીકરો સોમવારની સાવારે વહાલથી તૈયાર કરતી હોઉં ત્યારે અચૂક પૂછે,
 “મમ્મી, આ શનિવારે તારે રજા છે?”

એને બીજાચોથા શનિવારની સમજણ ન પડે
પણ કોઇક શનિવારે મમ્મીને રજા હોય અને ક્યારેક નહીં એટલું જાણે
બીજાચોથા શનિવારની રજાવાળું પ્રત્યેક અઠવાડિયું એના માટે આગવું અઠવડિયું બની રહેતું.

 અને આજે!!
 આજે એ નોકરી કરે છે અને તે મુંબઇમાં
એને પણ મારી જેમ જ બીજા અને ચોથા શનિવારે રજા હોય
એટલે શુક્રવારે છૂટીને સીધો ટ્રેન પકડે.
પાછા જવા રવિવારની અડધી રાતે ઊપડતી ટ્રેન જ પસંદ કરે
વધુમાં વધુ સમય અમારી સાથે રહી શકે ને એટલા માટે.

 દર રવિવારે રાત્રે એને આવજો કહેતાં આંખો ભીની થઇ જાય
અને એનો જ પ્રશ્ન મારા હોઠે આવીને અટકી જાય
“બેટા, આ શનિવારે...........”
કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ
૫/૯/૨૦૧૦

રાખડી ટપાલમાં આવી



ઓ બેન તારી રાખડી ટપાલમાં આવી

બાળપણની વાત સઘળી સાથમાં લાવી

હાથ ઝાલી જેહનો જાતો હતો નિશાળમાં

જે મધુરા સ્પર્શથી પસવારતી તું વહાલમાં

એ નવાલા નેહના સંગાથમાં લાવી            ઓ બેન તારી૦



થોઇ થપ્પા ને બધાં રિસામણાં મનામણાં

હું અધિકારી બની ના રાખતો કોઇ મણા

તોય તું તો સ્મિત દેતી ગાલમાં લાવી        ઓ બેન તારી૦



રોજ નાની આંખમાં તું સ્વપ્ન કેવાં વાવતી

રોજ મારા ઘરને બેના કેટલું શણગારતી

તેની બની શોભા દીધો વિસ્તાર ફેલાવી     ઓ બેન તારી૦


                                         કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ